Een engeltje op je schouder en een duiveltje in jezelf!

Iedereen kent de uitdrukking: een engeltje op je schouder hebben. Je zegt dat als iemand geluk heeft gehad in een bepaalde situatie.

Maar wist je dat ook een duiveltje in je hebt, je “interne criticus”? Je kent het wel, dat stemmetje dat vaak bij de dingen die je doet je laat twijfelen … deed ik dat nou goed?

Voor een hoop van mijn coachees is dit duiveltje een echte plaag want het is steevast niet goed of het deugt niet!

Tijd om jouw duiveltje eens op zijn plek te zetten, een mooi voorbeeld hiervan vind ik deze brief:

Beste interne criticus,

Wat heb je toch een druk bestaan! Vaak voel je je geroepen om (ongevraagd) commentaar te geven en meestal niet het meest fijnzinnige. Je woorden zijn soms vilein en komen hard bij me binnen. Hierdoor voel ik me soms onder druk gezet en focus ik me met name op mijn ontwikkelpunten. Je vertelt me altijd wat er mis ging of wat er mis zou kunnen gaan. Je ziet nogal wat beren op de weg staan.

Het zou leuk zijn als je ook eens oog had voor mijn kwaliteiten. Ik hoor je denken, “ja, maar ik ben een interne criticus”. Het woord zegt het al: ik ben kritisch! Laten we afspreken dat je van nu af aan ook positieve kritiek mag geven! Dit zal best wel een verandering voor je zijn, maar laten we het eens een tijdje proberen.

Ik realiseer me dat je me ook veel goeds gebracht hebt, hier ben ik je dankbaar voor. Met je kritische geest heb je me scherp gehouden. Hierdoor heb ik goede werk- en leer ervaringen opgedaan.

Ik heb ook goed nieuws voor je. Vanaf nu krijg je af en toe een vrije dag! Een heerlijke dag om even te relaxen en tot je zelf te komen. Die dag hoef je even geen commentaar te leveren, maar kun je andere leuke dingen gaan doen.

Waarom zijn kantoortuinen nog niet afgeschaft?

Eén van de dingen die ik het minste mis, van mijn loopbaan bij diverse financiële instellingen, zijn de kantoortuinen. Ik heb nooit goed begrepen hoe mensen hier geconcentreerd hun werk kunnen doen. Naarmate er meer bezuinigd werd, werden er ook steeds meer mensen in een open ruimte geplaatst. Mijn collega noemde dit heel charmant de “verplichte ophokplicht”. Zoals een legbatterij kip van slag kan raken, raak ik ook altijd van de leg van kantoortuinen. Er is veel lawaai en afleiding in de vorm van telefoongesprekken, collegiaal overleg en dag starts. Hier word ik niet productiever van. Voor mij is dit hetzelfde als je kind naar een bomvolle kroeg sturen en zeggen dat hij daar fijn mag studeren. Dat doe je ook niet, dus waarom moet je een kantoortuin dan wel accepteren?

Photo Cubicle farm by Steve (https://www.flickr.com/photos/ste3ve/ ) (CC BY-SA 2.0)

Wat je vaak ziet is dat mensen zich met koptelefoons (met muziek of zelfs noise cancellation) tooien om zich af te sluiten en om hun werk te kunnen doen. Is dat niet de omgekeerde wereld? We lossen het probleem niet op, maar maken het voor onszelf min of meer dragelijk. Ook cubicles blijken niet tot een oplossing te leiden en zeker niet tot meer bezieling bij medewerkers.

Voor mij, als hoogsensitief persoon, brengt dit nog extra nadelen met zich mee. Ik heb geen invloed op de temperatuur van de ruimte, er kunnen geen ramen open. Daarnaast had ik last van een potpourri van emoties van collega’s (hoogsensitiviteit is o.a. herkenbaar door gevoeligheid voor licht, geluid, sfeer en energie van mensen om je heen). Want in tijden van economische malaise heeft menig medewerker last van stress, vanwege mogelijk baan verlies of van teveel verandering door bijvoorbeeld de zoveelste wisseling van het management. Wanneer deze mix van emoties mijn gevoelige systeem binnen dringt, voelde ik me na een werkdag gesloopt. Wanneer ik navraag wie in mijn omgeving nu echt lekker werkt in een kantoortuin, hoor ik verrassend weinig positieve geluiden. Eigenlijk tot nu toe geen een. Waar de kantoortuinen ooit met veel enthousiasme en ongetwijfeld zeer goede redenen werden bedacht, vraag ik me af wanneer we met zijn allen kunnen besluiten ze weer af te schaffen? Kunnen we niet gewoon concluderen dat dit een weinig effectief experiment is gebleken en de productiviteit en het comfort van de medewerker niet ten goede komt? Misschien is het afschaffen van de kantoortuin, naast wereldvrede, een wijdverbreide wens voor 2018?

Hoogsensitieve kinderen en de feestdagen

Hoe voorkom je dat hoogsensitieve kinderen overprikkeld raken tijdens de feestdagen? Voor mijn eigen zoon zijn de maanden november en december een verzoeking. De spanning wordt rustig opgebouwd met Sint Maarten, Sinterklaas, natuurlijk gevolgd door kerst en Oud & Nieuw.

Waar doorgaans in Nederlandse gezinnen Rust, Regelmaat en Reinheid regeren, is dit voor velen gedurende de feestmaanden lastig vol te houden. Toch zijn er dingen die je als ouder kunnen helpen om je hoogsensitieve kind rust te gunnen en te ontprikkelen.

Natuurlijk is het verleidelijk om met je kind naar de intocht van Sinterklaas te gaan, het Sinterklaas journaal te volgen, Sinterklaas feest te vieren thuis, maar ook bij opa en oma en op het werk. Hier knapt een kind dat van nature prikkelgevoelig is, echt niet van op. Kies liever de activiteiten zorgvuldig uit en houdt het klein. Vier Sinterklaas bijvoorbeeld maar een keer (bijvoorbeeld thuis) en laat het kind zijn/haar schoen zetten in het weekend. Ook scholen doen graag een duit in het zakje. De dag na het Sinterklaas feest wordt de school al omgetoverd in kerst sfeer. Er wordt wel heel veel georganiseerd in de week voorafgaand aan kerst, zoals een kerstmarkt, kerstdiner en een kerkdienst. Dit zou in mijn beleving best wel een beetje minder kunnen en leidt overprikkeling bij kinderen in de hand.

Het kan handig zijn om drukke winkelstraten met veel geluid (fanfare bands) en feestverlichting te vermijden, hoe sfeervol deze ook bedoeld zijn. Gun je kind juist in deze periode een pyjama dag, een wandeling in het bos of op het strand om tot rust te komen. Op deze manier haalt je kind gemakkelijker de kerstdagen en voorkom je dat het je met grote verwilderde ogen aanstaart van onder de kerstboom.

Ik gun je kind rustige feestmaanden.

Esprit libre: durf jezelf te zijn!

Vandaag heb ik mijn eigen coachingspraktijk opgericht: Esprit Libre, hetgeen vrije geest betekent en zo voel ik me ook. Na 23 jaar werken in het bedrijfsleven was ik gewend geraakt aan een bepaalde zekerheid. Toch miste ik de vrijheid, inspiratie en mezelf echt kunnen inzetten voor de ander. Ik wilde een ander mens een stukje mooier kunnen maken. Na jaren van twijfel of dit het juiste spoor was, ben ik ervoor gegaan en heb ik een eigen praktijk. Is het spannend, dat zeker! Maar ik heb gemerkt dat als je je hart volgt, de dingen als vanzelf blijken te gaan. Ik heb de wind in mijn zeilen en het werk dat ik doe, voelt helemaal niet als werk. Ik geniet van elk moment en de mooie mensen die ik ontmoet en die ik een stukje verder mag helpen op hun pad. Op de manier zoals anderen mij hebben geholpen bij het vinden van mijn pad.